Dylan Bob
Robert Zimmerman był dzikim, lekkomyślnym nastolatkiem, który uciekł z domu i przemierzał Stany Zjednoczone, naśladując swojego idola, piosenkarza w stylu folk - Woody'ego Guthtrie. Przybrał nazwisko Dylan, na cześć walijskiego poerty Dylana Thomasa, i na początku lat 60. zaczął występować jako piosenkarz w kafejkach nowojorskiego Greenwich Village. Jego dwie kompozycje: "Blowin' In the Wind" oraz"The Times they are a-Changin", szybko stały się w Stanach Zjednoczonych hymnami na cześć pokoju. Zapoczątkowało to nowy styl w muzyce, nazywany "muzyką protestu", obejmującą pięśni mówiące o wojnie, religii, polityce i rasizmie. Przejście Dylana w połowie lat 60. od instrumentów akustycznych do elektrycznych rozpoczęło szaleństwo folk-rocka, a jego samego okrzyknięto "rzecznikiem swojego pokolenia". Dylan pisał teksty obfitujące w niezwykłe obrazy, dziwaczne postaci i ukryte znaczenia. Wpłynął inspirująco na wielu innych autorów tekstów i na całe rzesze piosenkarzy, między innymi Johna Lennona.